Mitologia - Historia wersji

Isentor o 19:56, 21 gru 2014

2014-12-21T19:56:25Z

Isentor o 23:41, 19 lis 2014

2014-11-19T23:41:39Z

Isentor o 00:58, 26 sty 2014

2014-01-26T00:58:05Z

Isentor o 21:52, 25 sty 2014

2014-01-25T21:52:34Z

Isentor o 21:37, 25 sty 2014

2014-01-25T21:37:00Z

Isentor o 21:24, 25 sty 2014

2014-01-25T21:24:15Z

Isentor o 22:18, 18 sty 2014

2014-01-18T22:18:34Z

Isentor o 18:59, 18 sty 2014

2014-01-18T18:59:04Z

Isentor o 18:56, 18 sty 2014

2014-01-18T18:56:31Z

Isentor o 18:48, 18 sty 2014

2014-01-18T18:48:05Z

@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 ==Zewola==
 [[File: Zewola.jpg|300px]]<br>
-Młodsza od Rashera Zewola to bogini życia. Zarządza duszami, decydując o tym czy zasłużyły na powrót do świata żywych. Przedstawia się ją również jako panią ognia, zwiastunkę pokoju, matkę dnia i opiekunkę domowego ogniska. Zewola za swojego śmiertelnego życia była najwyższą kapłanką ognia, służyła Innosowi w jednym z klasztorów. Od najmłodszych lat szerzyła religię swojego boga organizując pielgrzymki, które przechodziły do historii. Pomagała potrzebującym w całych miastach, kiedy gdzieś się pojawiała Innos zsyłał na lud uzdrowicielską łaskę, zaś plony dawały nadnaturalne zbiory. Innos wybrał ją na swą przedstawicielkę dzieląc się z nią swoją boską mocą. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił się jej w swojej naturalnej postaci. Majestatyczny, błękitny smok zaklął Zewole, by ta nigdy nie popełniła błędu swoich ojców i zaopiekowała się dziełem ich stworzenia. Namówił ją również do pojednania się z przedstawicielem Beliara, co później zaowocowało ich związek, który trwa po dziś dzień.
+Zewola to bogini światłości, wybranka samego boga światła i sprawiedliwości - Innosa. W swym pierwszym życiu wyróżniała się ponad wszystkich świętą wiarą do boga światła. Zarządzała ona klasztorem Innosa, była najwyższą kapłanką ognia. Cechowała się rządami mocarnej ręki, przestrzegała jedynego prawa - słowa Innosa. Wszyscy, którzy ją znali widzieli w niej ogień samego Innosa. Ognistymi słowami wypalała nieprawość z serc i umysłów, gorącą modlitwą wypraszała łaski dla wierzącego ludu. Była niczym latarnia prawości i odwagi podczas ciemności świata. Jej jasność umysłu była wzorem nie tylko dla prostego ludu, ale także dla władyków i królów. Prowadziła ona pielgrzymki i krucjaty do świętych miejsc i kaplic. Sam Innos działał przez Zewolę, kędy stąpnęła ziemia rodziła wielkie plony, a lud żył w dostatku. Za sprawą jej modlitwy Innos zsyłał łaskę uleczenia wiernego ludu ze wszystkich chorób. W dzień przed końcem świata objawił jej się Innos w swym świętym ogniu, niczym złoty mąż z mieczem ognistym. Po raz kolejny podzielił on swą moc i napełnił nią Zewolę, a w jej sercu zapłonął ogień który pali i oczyszcza. Przekazał on jej panowanie nad światłem, słońcem i wszelkim ogniem. Dał jej władzę nad świętą częścią dnia, uczynił królową od świtu do zmierzchu. W swej potędze Innosa dał jej władzę nad wszystkimi duszami, uczynił ją zarządczynią duchów. Po jego odejściu Zewolę nawiedził Adanos, w swej pierwotnej formie - błękitnego smoka. Adanos dotknął serca Zewoli i stworzył weń ogień który pokrzepia i uszlachetnia. Przykazał jej przeto, aby nie kroczyła drogą dominacji i wiecznej wojny, lecz stanęła na straży świata. Uczynił ją opiekunką rodzin, domowego ogniska oraz zwiastunką i strażniczką pokoju i chwalebnego zwycięstwa.
@@ Linia 33: / Linia 33: @@
 ==Ventepi==
 [[File: Ventepi.jpg|300px]]<br>
-Najmłodsza z trójki narodzonych po wybuchu bogów - Ventepi jest boginią natury. To dzięki niej co [http://nockruka.gram.pl/marant/index.php/Czas/Kalnedarz/Pory_roku/Data#Veris veris] przyroda rozkwita na nowo. Jej zadaniem jest utrzymanie symbiozy w świecie natury. Przedstawia się ją również jako panią powietrza i opiekunkę istot żywych. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił się młodej kobiecie mieszkającej samotnie głęboko w zakazanym lesie. Ukazał się jako przystojny mężczyzna o szafirowych oczach. Wyjaśnił dziewczynie, że odwiedzał już wcześniej tę chatę, a jej matkę i niego łączyło coś więcej. Wyjawił Ventepi, że jest jej ojcem i zamierza zniszczyć swoich braci, by zaprzestać odwiecznej wojnie. Żegnając się z córką, Adanos podzielił się z nią swą boską mocą i poprosił o zaopiekowanie się dziełem jego stworzenia.
+Ventepi najmłodsza z pierwszej trójki bogów nowego porządku. Jest córką samego Adanosa i dziedziczką jego dzieła stworzenia. Urodziła się pośród wielkich lasów, w skromnej chacie jako córka ludzkiej kobiety, zielarki i uzdrowicielki. Matka znając przeznaczenie swej córki nauczyła ją szacunku do działa stworzenia. Sama Ventepi dorastała pod okiem druidów, którzy widzieli w niej jedyną nadzieję dla tego świata. Darzyła miłością każde stworzenie i wszelki twór świata, swą bojaźliwością i pokornością budowała w swym sercu świątynię Adanosa. W przeddzień końca starego świata zjawił się u niej sam Adanos, jej ojciec i objaśnił jej pochodzenie. Przekazał też jej wszelką władzę nad dziełem stworzenia, nad każdą żywą istotą i każdym tworem jakie stworzył na początku świata. Przyjmując we władanie dziedzictwo swego ojca, stała się panią, królową i opiekunką wszelkiego stworzenia, tak rośliny jak i zwierząt, tak lasów jak i gór. Nieba i tego co lata, wody i tego co w nim pływa, ziemi i wszystkiego co ją napełnia. Adanos oddał jej swą boską moc, przykazując jej stać na straży równowagi całego świata, tak ziemskiego jak i równowagi boskiej aby nie dopuściła do zwaśnienia wybrańców bogów. Przez cały świat rozbrzmiewa jej pieśń niosąca chwałę dzieła stworzenia i jego piękna. Słychać ją w trelu ptaków, szalestu wiatru w liściach i trawach, szumie morza i śpiew syren w morskiej głębi. Świętość jej życia stała się natchnieniem dla wierzących. Stała się ona opiekunką wszystkich podróżujących i tych co są daleko od domu, strzeże ich na drogach powrotnych i zachowuje od niebezpieczeństwa. Ukochawszy dzieło stworzenia swego ojca przygląda się mu i obejmuje go swoją troską. Najbardziej ze wszystkich bogów ingeruje w rzeczywistość świata, rozsyłając po świecie swoje sługi - duchy drzew, ziemi i przestworzy oraz zsyłając wizje i prorocze sny swoim wyznawcom.
@@ Linia 39: / Linia 39: @@
 ==Zartat==
 [[File: Zartat.jpg|300px]]<br>
-Jak głosi legenda Zartat jest swoistą reinkarnacja boga słońca Innosa. Często utożsamiany z nadzieją. Nadejdzie, gdy świat ponownie spowije mrok. Bogowie są nieśmiertelni, nawet umierając pozostawiają na tym świecie część swojej mocy. Uważa się, że Innos przetrwał rozerwanie duszy, którego dokonał Adanos. W końcu bóg harmonii był tylko jego częścią. Niestety rozerwanie duszy było na tyle niszczycielskie, że pozbawiło Innosa ciała, dlatego bóg słońca błąka się po świecie jako duch i bezradnie przygląda konsekwencji swoich czynów.
+Boski duch samego boga światła - Innosa. Kiedy Adanos postanowił zakończyć wojnę bogów i dokonał rozerwania swej duszy, umarł i Innos i Beliar, bowiem żaden z nich nie mógł żyć bez jednego z braci. Siła tego poświęcenia zniszczyła ciała wszystkich bogów, jednakże sama dusza wszech boga nie uległa całkowitemu zniszczeniu. Przetrwała, bowiem Innos był bogiem wszystkiego, był początkiem wszystkiego i wszystko co stało się na ziemi i w niebie stało się za jago przyczyną lub z jego łaskawości. Innos przetrwał, jednakże umarło jego ciało, umarli jego bracia i wiara umarła. Dlatego bóg słońca nie mógł nosić już swego imienia, na dźwięk którego kłaniała się góra, a morze występowało ze swoich granic. Nadane mu zostało nowe imię, a brzmi ono Zartat. Zartat po objawieniu się nowych bogów spojrzał na świat innymi oczyma. Uznał go za piękną świątynię prawości, nie zaś za arenę walk ze swoim bratem. Jednak płonął w nim święty ogień jego miłości, dlatego Zartat pozostał ze swoim ludem, bowiem wielka jest moc sił ciemności. Zartat wzniósł swą świątynię w niebie, a pod jego rządy powróciły jego aniołowie, którzy kochają go ponad wszelką miarę. Zartat w niebiosach rozpalił ogień, lecz nie ten który pali i niszczy, ogień, który jest największą potęgo ludzkości - jego ludu, a tym ogniem jest nadzieja. Stał się on panem nadziei. Tego najsilniejszego uczucia jego wiernych. Jego aniołowie zwiastują powtórne przyjdzie boga światła, jego odrodzenie i panowanie na wieki, kiedy czas świat spowinie ciemność. Po wsiach i miastach, po prostych głowach i światłych rozumach nęka się pytanie, czy obecnie ciemność już nie ogarnia powoli świta.

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 ==Rasher==
 [[File: Rasher.jpeg|300px]]<br>
-Najstarszy z bogów - Rasher jest bogiem śmierci, władcą królestwa zmarłych i opiekunem kotła dusz. Jego zadaniem jest utrzymywanie porządku w zaświatach i karanie zbuntowanych dusz. Przedstawia się go również jako ojca nocy, pana lodu i kreatora wojen. Rasher za swojego śmiertelnego życia był generałem mrocznych paladynów, wzbudzał respekt wśród towarzyszy i strach wśród wrogów. Prowadził uczciwe życie, był sprawiedliwym dowódcą i genialnym strategiem. Beliar wybrał go na swojego przedstawiciela dzieląc się z nim swoją boską mocą. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił się mu w swojej naturalnej postaci. Majestatyczny, błękitny smok zaklął Rashera, by ten nigdy nie popełnił błędu swoich ojców i zaopiekował się dziełem ich stworzenia.
+Pierwszy ze zrodzonych bogów nowego porządku, wybraniec Beliara. W swym pierwszym życiu dowodził oddziałami mrocznych paladynów - armii Beliara. Swe rządy prowadził twardą ręką. Był świetnym strategiem i naczelnikiem wojsk. Swym hartem ducha wzmacniał wszystkich walczących i siał strach pośród wrogów. W przedostatnim dniu starego świata Beliar nawiedził Rashera. Pan ciemności po raz kolejny podzielił swą boską moc, napełniając nią swego sługę czyniąc jego serce niczym kamień, ażeby stał się siewcą chaosu i zniszczenia. Po jego odejściu Rashera nawiedził Adanos, w swej pierwotnej formie - błękitnego smoka. Adanos dotknął serca Rashera zmieniając kamień w bryłę lodu i przykazał mu, ażeby nie kroczył drogą zniszczenia i wiecznej wojny, lecz stanął na straży świata. Przeto przekazane zostały Rasherowi władza i panowanie nad niezwyciężoną śmiercią, a także nad jej spichlerzem - królestwem umarłych i krainą nicości zwaną kotłem dusz. Włada on zaświatami i wszystkimi tymi, którzy zmarli, a jego słowo wyznacza wiekuisty porządek w zaświatach. Będąc wybrańcem pana mroku stał się ojcem nocy i tego co kryje się w ciemności. Przez swoje pochodzenie stał się patronem i kreatorem wszystkich wojen, którym przygląda się i komenderuje ze swojego tronu. Adanos czyniąc jego serce lodowym dał mu pieczę nad wszelkim lodem, mrozem i każdym górskim szczytem.
@@ Linia 45: / Linia 45: @@
 ==Nalas==
 [[File: Nalas.jpg|300px]]<br>
-Syn Rashera i Ventepi - Nalas jest opiekunem sztuki i poezji. Przedstawia się go również jako pana wód i oceanów. Jest opiekunem istot pięknych.
+Nalas to owoc związku Ventepi i Rashera. Zrodził się on w oceanie, kiedy tchnienie łaski bogini stworzenia Ventepi niczym najpiękniejszy śpiew syreny, zagłębiło się w bezmiarze niszczycielskich i mrocznych wód i dotarło aż do dalekich lodów dosięgając ucha Rashera. Zrodził się on w wielkim wirze, gdy powietrze wniknęło w oceanu. Powstał jako pan wszelakiej wody, pasterz fal i kreator tsunami. W jego władaniu jest morze i ocean, a jego potęga tak wielka jak i bezmiar wszechwody. Zrodzony z tchnienia Ventepi stał się władcą tego co piękne. Będąc kreatorem fal i prądów morskich stał się patronem sztuki i poezji. Odziedziczając moc po ojcu i piękno po matce, stał się opiekunem wszelkich dumnych i wrażliwych istot.
@@ Linia 51: / Linia 51: @@
 ==Ellmor==
 [[File: Ellmor.jpg|300px]]<br>
-Syn Rashera i Zewoli - Ellmor jest bogiem wiedzy i mądrości. Przedstawia się go również jako pana błyskawic, władcę burz i czasu. Jest patronem losu i szczęścia.
+Ellmor ostatni ze zrodzonych bogów. Syn Zewoli i Rashera. Ellmor zrodził się na skraju nocy, kiedy pierwsze promienie Słońca Zewoli dotknęły mroków nocy Rashera. Powstał jako grom spadający z nieba, w wielkim huku i w wielkim wietrze. Zapanował on nad tymi żywiołami. Ellmor jest panem wszelakich błyskawic, burz i nawałnic. W jego władaniu są wszelkie tajfuny i huragany, gdyż pojął we władanie siły nieba. Będąc synem Dnia i Nocy poznał wszelaką prawdę, przez co zyskał niepojętą mądrość i wiedzę. Włada on czasem, gdyż urodził się w chwili ulotnej. Rządzi on dziejami świata i losem każdego człowieka, poruszając nim niby liściem na wietrze. Znając istotę natury stworzenia przewodzi mu i obdarza mądrością - jest on bowiem patronem szczęścia i pomyślności.

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 Opowiem Ci historię o stworzeniu, początku i końcu, boskiej śmierci i narodzinach. Zastanawiasz się zapewne, czy bóg może umrzeć? Bogowie są nieśmiertelni, nawet umierając pozostawiają na tym świecie część swojej mocy. Cofnijmy się jednak do początków.<br>
 <br><center>[[Plik:Mitologia_o_bogach1.jpg]]</center><br>
-Marant był ognistą kulą złożoną z czystej energii magicznej i płynnej magmy. Rozgrzana kula pogrążona w ciemności stygła przez eony lat zamieniając się w skalne pustkowie zawieszone w nicości. Na początku nie było dnia ani nocy, i żadne żywe stworzenie nie przemierzało świata. Wtedy skorupa planety pękła, zaś z jej trzewi wypłynęła lawa, a wraz z lawą na Marant wyszły pierwsze smoki. Istoty te był przesycone energią magiczną, która stworzyła świat, potrafiły tworzyć i budować z niczego za sprawą jednej myśli. Smoki rozpoczęły kreowanie świata wedle swojej woli. Ale świat ogarnął chaos, dlatego, że każda z istot miała inną wizję budowania przyszłości i niszczyła to, co stworzyli jej pobratymcy. Wtedy z jądra planety wyłonił się najpotężniejszy ze smoków Innos, jego blask i gniew zalały ziemię. Innos pragnął harmonii i spokoju dla udręczonej planety, by jednak jego plan się ziścił musiał zabić pozostałe smoki. Pozbawił świat daru życia i obdarzył świat darem życia. Ale żadne stworzenie nie śmiało spojrzeć w twarz Innosa, więc dobry bóg stworzył słońce. Lecz mimo to, jasność była zbyt wielka, toteż Innos podzielił się na dwoje i tak powstał Beliar. Beliar stworzył noc. Teraz człowiek mógł wreszcie żyć, lecz nie wiedział jak. Dlatego Innos podzielił się po raz wtóry i tak powstał Adanos. Adanos przyniósł ludziom pomysłowość i mądrość. Dlatego Innos postanowił zostawić ludzkość pod opieką Adanosa i udał się na spoczynek. Lecz Beliar płonął z zazdrości, gdyż ludzie bali go się i nie oddawali mu czci. Tedy postanowił Beliar stworzyć człowieka, który modliłby się tylko do niego. Ale człowiek ów był jak wszyscy inni, i bał się Beliara i nie oddawał mu czci. Bóg nocy rozzłościł się i zabił człowieka krzycząc: "Dobrze! Bójcie się mnie zatem, ale cześć oddacie mi, choćby po śmierci." Tymi słowy ustanowił Beliar śmierć - kres żywota ludzkiego.<br>
+Marant był ognistą kulą złożoną z czystej energii magicznej i płynnej magmy. Rozgrzana kula pogrążona w ciemności stygła przez eony lat zamieniając się w skalne pustkowie zawieszone w nicości. Na początku nie było dnia ani nocy, i żadne żywe stworzenie nie przemierzało świata. Wtedy skorupa planety pękła, zaś z jej trzewi wypłynęła lawa, a wraz z lawą na Marant wyszły pierwsze smoki. Istoty te był przesycone energią magiczną, która stworzyła świat, potrafiły kreować budując z niczego za sprawą jednej myśli. Smoki rozpoczęły tworzenie świata wedle swojej woli. Ale świat ogarnął chaos, dlatego, że każda z istot miała inną wizję budowania przyszłości i niszczyła to, co stworzyli jej pobratymcy. Wtedy z jądra planety wyłonił się najpotężniejszy ze smoków Innos, jego blask i gniew zalały ziemię. Innos pragnął harmonii i spokoju dla udręczonej planety, by jednak jego plan się ziścił musiał zabić pozostałe smoki. Pozbawił świat daru życia i obdarzył świat darem życia. Ale żadne stworzenie nie śmiało spojrzeć w twarz Innosa, więc dobry bóg stworzył słońce. Lecz mimo to, jasność była zbyt wielka, toteż Innos podzielił się na dwoje i tak powstał Beliar. Beliar stworzył noc. Teraz człowiek mógł wreszcie żyć, lecz nie wiedział jak. Dlatego Innos podzielił się po raz wtóry i tak powstał Adanos. Adanos przyniósł ludziom pomysłowość i mądrość. Dlatego Innos postanowił zostawić ludzkość pod opieką Adanosa i udał się na spoczynek. Lecz Beliar płonął z zazdrości, gdyż ludzie bali go się i nie oddawali mu czci. Tedy postanowił Beliar stworzyć człowieka, który modliłby się tylko do niego. Ale człowiek ów był jak wszyscy inni, i bał się Beliara i nie oddawał mu czci. Bóg nocy rozzłościł się i zabił człowieka krzycząc: "Dobrze! Bójcie się mnie zatem, ale cześć oddacie mi, choćby po śmierci." Tymi słowy ustanowił Beliar śmierć - kres żywota ludzkiego.<br>
 <br><center>[[Plik:Mitologia_o_bogach2.jpg]]</center><br>
 Inne księgi donoszą o nieco odmiennych początkach. Beliar nie znosił widoku światła i niszczył wszystko, co Innos stworzył. Ujrzał wtedy Adanos, że w ten sposób nic nie może istnieć na świecie - ani jasność, ani mrok. Stanął więc między swymi braćmi i próbował pojednać ich ze sobą, jednakże bez skutku. Ale tam, gdzie stanął Adanos, ani Innos, ani Beliar, nie mieli żadnej władzy. W miejscu tym ład i chaos współistniały w harmonii. Tak o to powstało morze. A z morza wyłonił się ląd, a na lądzie powstało wszystko to, co żywe: rośliny i zwierzęta, wilki i owce, a na samym końcu powstali ludzie. Adanos cieszył się, ze wszystkiego, co wówczas powstało, a swą miłością darzył jednakowo wszystkie rzeczy. Ale gniew Beliara był tak wielki, że przemierzył on cały Marant, by znaleźć bestię. A gdy do niej przemówił, stała się ona jego sługą. Beliar tchnął w nią część swej boskiej mocy, by mogła zniszczyć całą ziemię.<br>

@@ Linia 33: / Linia 33: @@
 ==Ventepi==
 [[File: Ventepi.jpg|300px]]<br>
-Najmłodsza z trójki narodzonych po wybuchu bogów - Ventepi jest boginią natury. To dzięki niej co [http://nockruka.gram.pl/marant/index.php/Czas/Kalnedarz/Pory_roku/Data#Veris veris] przyroda rozkwita na nowo. Jej zadaniem jest utrzymanie symbiozy w świecie natury. Przedstawia się ją również jako panią powietrza i opiekunkę istot żywych.
+Najmłodsza z trójki narodzonych po wybuchu bogów - Ventepi jest boginią natury. To dzięki niej co [http://nockruka.gram.pl/marant/index.php/Czas/Kalnedarz/Pory_roku/Data#Veris veris] przyroda rozkwita na nowo. Jej zadaniem jest utrzymanie symbiozy w świecie natury. Przedstawia się ją również jako panią powietrza i opiekunkę istot żywych. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił się młodej kobiecie mieszkającej samotnie głęboko w zakazanym lesie. Ukazał się jako przystojny mężczyzna o szafirowych oczach. Wyjaśnił dziewczynie, że odwiedzał już wcześniej tę chatę, a jej matkę i niego łączyło coś więcej. Wyjawił Ventepi, że jest jej ojcem i zamierza zniszczyć swoich braci, by zaprzestać odwiecznej wojnie. Żegnając się z córką, Adanos podzielił się z nią swą boską mocą i poprosił o zaopiekowanie się dziełem jego stworzenia.
@@ Linia 39: / Linia 39: @@
 ==Zartat==
 [[File: Zartat.jpg|300px]]<br>
-Jak głosi legenda Zartat jest swoistą reinkarnacja boga słońca Innosa. Często utożsamiany z nadzieją. Nadejdzie, gdy świat ponownie spowije mrok.
+Jak głosi legenda Zartat jest swoistą reinkarnacja boga słońca Innosa. Często utożsamiany z nadzieją. Nadejdzie, gdy świat ponownie spowije mrok. Bogowie są nieśmiertelni, nawet umierając pozostawiają na tym świecie część swojej mocy. Uważa się, że Innos przetrwał rozerwanie duszy, którego dokonał Adanos. W końcu bóg harmonii był tylko jego częścią. Niestety rozerwanie duszy było na tyle niszczycielskie, że pozbawiło Innosa ciała, dlatego bóg słońca błąka się po świecie jako duch i bezradnie przygląda konsekwencji swoich czynów.

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 ==Rasher==
 [[File: Rasher.jpeg|300px]]<br>
-Najstarszy z bogów - Rasher jest bogiem śmierci, władcą królestwa zmarłych i opiekunem kotła dusz. Jego zadaniem jest utrzymywanie porządku w zaświatach i karanie zbuntowanych dusz. Przedstawia się go również jako ojca nocy, pana lodu i kreatora wojen. Rasher za swojego śmiertelnego życia był generałem mrocznych paladynów, wzbudzał respekt wśród towarzyszy i strach wśród wrogów. Prowadził uczciwe życie, był sprawiedliwym dowódcą i genialnym strategiem. Beliar wybrał go na swojego przedstawiciela dzieląc się z nim swoją boską mocą. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił mu się w swojej naturalnej postaci. Majestatyczny, błękitny smok zaklął Rashera, by ten nigdy nie popełnił błędu swoich ojców i zaopiekował się dziełem ich stworzenia.
+Najstarszy z bogów - Rasher jest bogiem śmierci, władcą królestwa zmarłych i opiekunem kotła dusz. Jego zadaniem jest utrzymywanie porządku w zaświatach i karanie zbuntowanych dusz. Przedstawia się go również jako ojca nocy, pana lodu i kreatora wojen. Rasher za swojego śmiertelnego życia był generałem mrocznych paladynów, wzbudzał respekt wśród towarzyszy i strach wśród wrogów. Prowadził uczciwe życie, był sprawiedliwym dowódcą i genialnym strategiem. Beliar wybrał go na swojego przedstawiciela dzieląc się z nim swoją boską mocą. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił się mu w swojej naturalnej postaci. Majestatyczny, błękitny smok zaklął Rashera, by ten nigdy nie popełnił błędu swoich ojców i zaopiekował się dziełem ich stworzenia.
@@ Linia 27: / Linia 27: @@
 ==Zewola==
 [[File: Zewola.jpg|300px]]<br>
-Młodsza od Rashera Zewola to bogini życia. Zarządza duszami, decydując o tym czy zasłużyły na powrót do świata żywych. Przedstawia się ją również jako panią ognia, zwiastunkę pokoju, matkę dnia i opiekunkę domowego ogniska.
+Młodsza od Rashera Zewola to bogini życia. Zarządza duszami, decydując o tym czy zasłużyły na powrót do świata żywych. Przedstawia się ją również jako panią ognia, zwiastunkę pokoju, matkę dnia i opiekunkę domowego ogniska. Zewola za swojego śmiertelnego życia była najwyższą kapłanką ognia, służyła Innosowi w jednym z klasztorów. Od najmłodszych lat szerzyła religię swojego boga organizując pielgrzymki, które przechodziły do historii. Pomagała potrzebującym w całych miastach, kiedy gdzieś się pojawiała Innos zsyłał na lud uzdrowicielską łaskę, zaś plony dawały nadnaturalne zbiory. Innos wybrał ją na swą przedstawicielkę dzieląc się z nią swoją boską mocą. Tuż przed zniszczeniem starych bogów Adanos objawił się jej w swojej naturalnej postaci. Majestatyczny, błękitny smok zaklął Zewole, by ta nigdy nie popełniła błędu swoich ojców i zaopiekowała się dziełem ich stworzenia. Namówił ją również do pojednania się z przedstawicielem Beliara, co później zaowocowało ich związek, który trwa po dziś dzień.

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 Marant był ognistą kulą złożoną z czystej energii magicznej i płynnej magmy. Rozgrzana kula pogrążona w ciemności stygła przez eony lat zamieniając się w skalne pustkowie zawieszone w nicości. Na początku nie było dnia ani nocy, i żadne żywe stworzenie nie przemierzało świata. Wtedy skorupa planety pękła, zaś z jej trzewi wypłynęła lawa, a wraz z lawą na Marant wyszły pierwsze smoki. Istoty te był przesycone energią magiczną, która stworzyła świat, potrafiły tworzyć i budować z niczego za sprawą jednej myśli. Smoki rozpoczęły kreowanie świata wedle swojej woli. Ale świat ogarnął chaos, dlatego, że każda z istot miała inną wizję budowania przyszłości i niszczyła to, co stworzyli jej pobratymcy. Wtedy z jądra planety wyłonił się najpotężniejszy ze smoków Innos, jego blask i gniew zalały ziemię. Innos pragnął harmonii i spokoju dla udręczonej planety, by jednak jego plan się ziścił musiał zabić pozostałe smoki. Pozbawił świat daru życia i obdarzył świat darem życia. Ale żadne stworzenie nie śmiało spojrzeć w twarz Innosa, więc dobry bóg stworzył słońce. Lecz mimo to, jasność była zbyt wielka, toteż Innos podzielił się na dwoje i tak powstał Beliar. Beliar stworzył noc. Teraz człowiek mógł wreszcie żyć, lecz nie wiedział jak. Dlatego Innos podzielił się po raz wtóry i tak powstał Adanos. Adanos przyniósł ludziom pomysłowość i mądrość. Dlatego Innos postanowił zostawić ludzkość pod opieką Adanosa i udał się na spoczynek. Lecz Beliar płonął z zazdrości, gdyż ludzie bali go się i nie oddawali mu czci. Tedy postanowił Beliar stworzyć człowieka, który modliłby się tylko do niego. Ale człowiek ów był jak wszyscy inni, i bał się Beliara i nie oddawał mu czci. Bóg nocy rozzłościł się i zabił człowieka krzycząc: "Dobrze! Bójcie się mnie zatem, ale cześć oddacie mi, choćby po śmierci." Tymi słowy ustanowił Beliar śmierć - kres żywota ludzkiego.<br>
 <br><center>[[Plik:Mitologia_o_bogach2.jpg]]</center><br>
-Inne księgi donoszą o nieco odmiennych początkach. Beliar nie znosił widoku światła i niszczył wszystko, co Innos stworzył. Ujrzał wtedy Adanos, że w ten sposób nic nie może istnieć na świecie - ani jasność, ani mrok. Stanął więc między swymi braćmi i próbował pojednać ich ze sobą, jednakże bez skutku. Ale tam, gdzie stanął Adanos, ani Innos, ani Beliar, nie mieli żadnej władzy. W miejscu tym ład i chaos współistniały w harmonii. Tak o to powstało morze. A z morza wyłonił się ląd, a na lądzie powstało wszystko to, co żywe: rośliny i zwierzęta, wilki i owce, a na samym końcu powstali ludzie. Adanos cieszył się, ze wszystkiego, co wówczas powstało, a swą miłością darzył jednakowo wszystkie rzeczy. Ale gniew Beliara był tak wielki, że przemierzył on całą ziemię, by znaleźć bestię. A gdy do niej przemówił, stała się ona jego sługą. Beliar tchnął w nią część swej boskiej mocy, by mogła zniszczyć całą ziemię.<br>
+Inne księgi donoszą o nieco odmiennych początkach. Beliar nie znosił widoku światła i niszczył wszystko, co Innos stworzył. Ujrzał wtedy Adanos, że w ten sposób nic nie może istnieć na świecie - ani jasność, ani mrok. Stanął więc między swymi braćmi i próbował pojednać ich ze sobą, jednakże bez skutku. Ale tam, gdzie stanął Adanos, ani Innos, ani Beliar, nie mieli żadnej władzy. W miejscu tym ład i chaos współistniały w harmonii. Tak o to powstało morze. A z morza wyłonił się ląd, a na lądzie powstało wszystko to, co żywe: rośliny i zwierzęta, wilki i owce, a na samym końcu powstali ludzie. Adanos cieszył się, ze wszystkiego, co wówczas powstało, a swą miłością darzył jednakowo wszystkie rzeczy. Ale gniew Beliara był tak wielki, że przemierzył on cały Marant, by znaleźć bestię. A gdy do niej przemówił, stała się ona jego sługą. Beliar tchnął w nią część swej boskiej mocy, by mogła zniszczyć całą ziemię.<br>
 <br><center>[[Plik:Mitologia_o_bogach3.jpg]]</center><br>
 Ale Innos podpatrzył czyn Beliara i przemierzył ziemię, by znaleźć człowieka. A gdy do niego przemówił, ten stał się jego sługą. Innos tchnął w niego część swojej boskiej mocy, by mógł on naprawić szkody wyrządzone przez Beliara. Tedy zwrócił się Beliar do innej istoty, ale Adanos zesłał potężną falę, która zmyła ją z powierzchni ziemi. Ale wraz z nią odeszły także drzewa i zwierzęta, więc Adanos wielce się zasmucił. I rzekł wreszcie do swych braci: „Nigdy więcej nie postanie wasza noga na mojej ziemi, bo jest ona święta i pozostanie taką na wieki!". Ale człowiek i bestia nie zaprzestali wojny na ziemi Adanosa i płonął w nich gniew ich bogów. A człowiek pokonał bestię, która wróciła do królestwa Beliara. I zobaczył Adanos, że prysła równowaga między ładem i chaosem i zaklął Innosa, by ten odebrał człowiekowi swą boską moc. A Innos w swej mądrości tak uczynił. Ale Adanos obawiał się, że pewnego dnia bestia powróci na ziemię. Dlatego uprosił Innosa, by ten zostawił część swojej mocy w Marancie, aby pewnego dnia przywrócić ją człowiekowi. A Innos w swej mądrości tak uczynił.<br>